.

Varoluşçu Psikoterapiye Dair


Gündelik hayatın hızı içinde zaman zaman kendimize yabancılaştığımızı hissedebiliriz. Varoluşçu psikoterapiler, bu yabancılaşma hissini anlamlandırmaya çalışırken hepimizin zaman zaman kendine sorduğu o temel sorunun peşine düşer: "Daha iyi bir hayat nasıl mümkün olabilir?"
Bu sorunun cevabını yalnızca dışarıdaki başarılarda veya başkalarının onayında aramak kalıcı bir çözüm sağlamaz. Daha iyi bir hayatın inşaası, insanın kendi içsel gerçekliğine dönmesi ve kendini tanımasıyla başlar.


Her insan kendini görmek için bir aynaya ihtiyaç duyar. Veya bir denizi keşfetmek elinizde bir harita varken daha kolaydır.  Terapi de kendimizi tanımanın, kendimizi keşfetmenin pratik bir yolu olarak görülebilir. 


Çoğu zaman terapi odasına adım atmamızın oldukça somut sebepleri vardır. Sürece genellikle şu tür sorulara cevap aramak için başlarız:
"Koyduğum hedeflere neden bir türlü ulaşamıyorum?"
"İnsan ilişkilerinde neden benzer sorunlar yaşıyorum?"
Varoluşçu terapi, bizi kilitleyen bu güncel sorunları birer giriş kapısı olarak kabul eder ve bunların altındaki asıl dinamikleri anlamamıza yardımcı olur.


Klinik pratiğimde insanı sadece taşıdığı semptomlardan ibaret görmeyen fenomenolojik ve varoluşçu ekolü benimsiyorum. Terapi sürecini, bireyin eksiklerini onarmaktan ziyade, kişinin kendi gerçekliğine ve özgünlüğüne alan açması olarak değerlendiriyorum. Buradaki temel amaç; kişinin dış dünyadaki imajını cilalaması değil, kendi doğasını anlayarak dünyayla ve çevresiyle daha sahici bağlar kurabilmesidir.



Terapinin Çerçevesi ve Sınırları
İnsanın iç dünyasını keşfetmesi uçsuz bucaksız bir süreç olsa da, psikoterapinin belirli bir çerçevesi olmalıdır. Sınırların olmadığı bir yapı, odaklanmayı ve hedefe ulaşmayı zorlaştırır. İhtiyaç duyduğumuz cevapları ararken başlattığımız bu sürecin şeffaf ve net kuralları vardır.
Klinik uygulamamda bu çerçevenin sınırları şu şekildedir:
Seans Sıklığı: Sürecin yapısına ve kişinin ihtiyacına göre görüşmeler haftada 1 ya da 2 kez gerçekleştirilir.
Süreç Sınırı: Terapinin nihai amacı, kişiyi sürece bağımlı kılmak değil; kendi hayatının sorumluluğunu alacak beceriyi kazandırmaktır. İnsanın kendiyle çalışmasının sonsuz bir döngüye dönüşmemesi için seanslara bir sınır koyarız. Bu doğrultuda süreç genellikle 6 ay ile 2 yıl arasında tamamlanacak şekilde planlanır.
Terapi, bu güvenli ve belirli çerçeve içinde kişinin kendi potansiyelini keşfetmesi ve yaşamının sorumluluğunu eline alması için sunulan profesyonel bir yol arkadaşlığıdır.